TEZATLIKLARIN GİRDABINDA İNSAN
İnsan ömrü, geceyle gündüzün aynı gökyüzünde kucaklaştığı o alacakaranlık kuşağı gibidir. Bir yanı güneşin sıcağına uzanırken öteki yanı rüzgârın serinliğinde ürperir. Hem ateş yakıp ısınmaya çalışır hem de avuçlarıyla o ateşi söndürmeye uğraşan garip bir yolcudur.
Hem ufuklara sığmayan bir dev hem de kendi gölgesinden ürken bir çocuk taşır içinde. Unutmak için çırpındığı anıları cebinde çakıl taşı gibi taşırken, hiç yitirmemek istediği o kıymetli anlar parmaklarının arasından ince bir kum gibi süzülüp gider. Oysa zihninden silmek istediği bir anıyı veya kişiyi unutmak için harcadığı her zihinsel çaba, hafızasında daha derin bir kuyuya dönüştüğünün farkında bile değildir.
Bazen avuçlarında tuttuğu kırılgan bir cam bardağa gösterdiği özeni, yıllarca emek verdiği bir dostluğa göstermeyi unutur. En sağlam sandığı duvarların en ince çatlaklardan yıkıldığını geç fark eder.
Kendi ördüğü görünmez duvarların ardında üşürken, dışarıdan uzanan her sıcak eli bir tehdit, her samimi bakışı ise mahremiyetine sızan bir gölge olarak algılar. Kazandığını zannettiği her yakınlık, bu tezatlığın avuç içinden sızan ince kum tanelerine dönüşür.
Henüz kök salmamış bir fidanı "ya bir gün kurursa" korkusuyla kendi elleriyle HAYRetle söküp atarken, bahçesinin çoraklığından şikâyet etmeyi de ihmal etmez. Hem kalabalıkların ortasında kimsesiz kalmaktan sızlanıp hem de uzatılan her köprüyü dinamitleyen bu varoluşsal çelişki, insanı kendi ıssızlığının hem tek hükümdarı hem de en çaresiz mahkûmu kılar.
Hayatın gerçek ve büyük mucizelerini sıradanlaştırıp görmezden gelir, ayakkabısına kaçan küçücük bir taşın acısını ise dünyanın sonuymuş gibi büyütür. En yüksek dağların zirvesine tırmanıp dünyaya tepeden bakmak ister, ama ruhunun en derin kuyularında kendi sesinin yankısından bile irkilir.
Dünyanın öbür ucundaki yabancıyla saniyeler içinde görüntülü konuşabilir, fakat aynı evin salonunda yan yana oturan aile üyeleriyle göz göze gelip iki kelime edemez. Milyonluk şehirlerin, tıklım tıklım meydanların ve bitmeyen sosyal medya bildirimlerinin ortasında, ıssız bir adadaymışçasına yapayalnız hisseder.
Çelişkilerle örülürdür insanoğlunun her çağı. Kendi elleriyle ördüğü rutinlerin ve konfor alanlarının içine hapsolur, sonra da pencereden dışarı bakıp özgürlüğünün elinden alındığından yakınır. Doğadan uzaklaşıp beton kulelere sığınır, ardından duvarlarımıza yapay sarmaşıklar asıp telefonlarımızdan yağmur sesi açarak huzur arar.
Gün gelir, adaleti herkes için eşit işlemesi gerektiği bangır bangır savunur ama terazi kendi sevdiklerini tartmaya başladığında parmaklarını o kefeye basmaktan hiç çekinmez.
Kendine yapılmasını asla istemediğin zorbalığa karşı sesini en gür şekilde çıkarır ama aynı zorbalığı hiç hoşlanmadığın ya da karşıt görüşten biri olunca, buna içten içe ilahi adalet der. Bir ahlaksızlığı kendi çevrenden biri yaptığında onun için yüzlerce hafifletici neden bulur ama aynı hatayı bir yabancı yaptığında onu kötü ver ahlaksız diye etiketler.
Tarihteki büyü trajediler hakkında ‘’ ben olsaydım asla susmazdım ‘’ diye düşünür ama kendi çağındaki trajedileri elindeki kahveni yudumlarken sadece parmak ucunla kaydırarak görüp geçer.
Musluktan doğrudan su içmez ama aynı suyla yıkanmış meyveleri afiyetle yer. İnsanların ayaklarını yıkadığı suyla yüzünü yıkamaz ama herkesin ayaklarını soktuğu havuzda rahatlıkla yüzer.
Zaman kazanmak için icat ettiği her hızlı makine ve uygulama, günün sonunda kendine ayıracak tek bir dakika bile bırakmayan yeni meşguliyetler doğurur. Gardiyanı kendisinin olduğun bir özgürlüktür bu.
Geçmişteki hatalardan ders aldığını söyler ama yeni bir yol ayrımına geldiğinde aynı hatayı bu kez "daha tecrübeli" bir kılıfla yeniden işler.
Hayatın çok kısa olduğundan dem vurur, ama en güzel tabakları misafire, en güzel sözleri vedalara, en büyük hayalleri ise "bir gün"e saklar.
Hem karanlıktan korkar hem de aydınlığın göz kamaştıran çıplak hakikatinden kaçıp gölgelere sığınır. İşte insan, kendi içinde hem fırtınayı hem limanı, hem yarayı hem merhemi aynı anda barındıran o çözümsüz ve büyüleyici düğümün ta kendisidir.